Tutsak

...Karşısında duran kendinden emin, ne yapacağını iyi bilen, keskin bakışlı adamla anlatılan güvensiz, sakar ve şaşkın çocuk bir birinden çok uzaktı. Gerçi bu gece aralarından hangisi kendisi gibiydi ki?

Canberk ağır, telaşsız ve kendinden emin adımlarla Mert’in yanına gitti. Mert’in elinde ufak bir şey vardı. Bunu Canberk’e verdi ve alçak seslerle emirler vermeye başladı.

“Caddenin aşağısındaki sokağa gir. Soldan ikinci ev, ikinci kattaki altı numaralı daire... Anahtar daire kapısı için. Cesetten kurtul. Önce mermileri çıkardığından emin ol. İz bırakmak istemiyorum.” Sonra bir an için tereddütte kaldıktan sonra elindeki poşeti de uzattı ve devam etti. “Kamerayı da sakla. Eğer iş benden şüphelenmelerine gelirse buna ihtiyacım olacak.” dedi.

“Efendim, aynı gece içerisinde iki üst düzey ajan öldü. Elbette sizden de şüpheleneceklerdir. Herkesten şüphelenecekler.”

“Ağzını sıkı tut ve dediklerimi yap.” Verdiği emirler konusunda itiraz kabul etmediğini vurgulamak istermiş gibi cevap verilmesine fırsat vermeden sokağın karşısına geçti ve arabasıyla olay yerini terk etti.

Canberk yapması gerekenlerin bilincinde, aldığı emirleri yerine getirmek üzere yürümeye başladı. Onu ara sokaktan gözleriyle takip eden grup ise ne yapacağı konusunda oldukça kararsızdı. Artık bir şeyler yapmaları gerektiğini fark ettiklerinde Canberk sokağa girmek için yürümesi gereken yolun yarısına gelmişti. Bazı cevapları almak için bir şanstı bu ve kaçırmak istemiyorlardı.

Bu geceden önce yapabileceklerini sanmayacakları kadar sessiz hareket ederek sokağın başına geldiler. Köşeyi döndüklerinde ise gerektiği kadar sessiz hareket etmediklerini fark ettiler. Canberk sokağın kenarında, elinde silahla onları bekliyordu.

“Sokağın ortasına geçin. Silahlarınızı yere bırakın.”

Suratlarının ortasına doğrultulmuş bir silahla karşı karşıyaydılar. Ellerinde pek tercih şansları yoktu.

Üç arkadaş ağır adımlarla, gözlerini kendilerine silah doğrultmuş bu tanıdıklarını sandıkları yabancıdan ayırmadan sokağın ortasına doğru ilerlemeye başladılar. Attıkları her adımda akıllarından planlar yapıyor ama diğer adımda işe yaramayacağını düşünüp başka bir plan yapmaya çalışıyorlardı. Sonunda sokağın tam ortasına geldiler ve istenildiği gibi silahlarını yere bıraktılar.

“Güzel. Şimdi silahlarınızı bana doğru ayaklarınızla ittirin.” 3 arkadaş silahlarını yavaşça istenildiği gibi tekmelediler. Canberk silahları gözünü üçlüden ayırmadan tek eliyle birer birer yerden alarak ceketinin iç ceplerine yerleştirdi. Ardından silahıyla kısa bir el hareketi yaptı ve ekledi:

“Düşün önüme” İşaret edilen yöne yöneldiler ve beş altı adım sonra istikametlerinin Mert’in tarif ettiği yer olduğunu fark ettiler. Belki de Mert henüz var olmayan bir cesetten bahsediyordu. Hatta belki de “cesetlerden”

Binaya ilk giren Gökhan oldu. Canberk içeri girer girmez uyarılara başladı:

“Otomata bas. Eğer ışık sönerse rast gele ateş etmeye başlarım.” Sesindeki bir tını grubun tümünün tüylerini diken diken etti. Sanki hergün yaptığı birşeymiş gibi insan öldürmekten bahsediyor olması değildi bu daha çok sesindeki titremeydi. Durumu kanıksamaktan öte bundan zevk almanın getirdiği bir titreme. Korkutucu derece gerçek dışıydı.

Grup ışık sönmeden 2. kata varmak için kaçma girişiminde bulunmayı akıllarından bile geçirmeye fırsat bulamayacak kadar hızlı çıktı merdivenleri. Yine de kendilerini rehin alan adamın kontrolünün içinde kalacak kadar hızlılardı sadece. Daha fazlası için cesaretleri yoktu. Aralarından birini kaybetmek istemiyorlardı. Bu durumun içine birlikte batmışlardı eğer çıkacaklarsa bunu da ancak birlikte yapabilirlerdi.