Noviembre

‘Kasım Alfredo’ydu.Çünkü Kasım , Ekim’den sonra gelen devrimin habercisiydi ve ondan sonra hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.’

Film bu sözlerle başlamakta. Ruhunu verircesine seyirciye, "Az sonra duyacaklarınız, mevcut her şeyden, ya da bir şeylerden memnun olanların hoşuna gitmeyecektir." diyerek. Film her şeyden önce sanatın metalaştırılmasını karşısında durmakta. Yaşayan, gelişen, özetle organik ve güçlü bir hitap yeteneği olan tiyatronun insanların yalnızca beğenilerini alkışlarla sundukları, beğenmeseler dahi kaçamak alkışlarla ortama uyum sağladıkları salonlardan çıkartılıp, gerçek eleştirinin ancak mümkün olabileceği sokaklara indirilmesi gerekmektedir. İşte bu noktada film karakterlerinin de kendi aralarında tartıştıkları esas soru ortaya çıkmakta. Kimisi, gelebilecek olumsuz tepkilerden çekinirken, kimisi, kumpanyanın hayatta kalabilmesi için para kazanan bir yapıda olması gerektiğini savunmakta. Ancak, kumpanyanın fikir babası olan Alfredo Baeza, 10 maddelik manifestoyla çıkabilecek tüm çatlak sesleri ortadan kaldırmış ve kumpanyayı kendi koşumu altına sokmaktadır. Tüm iyi niyetine rağmen, gerçek demokratik ortamda gerçekleşmeyen kumpanya içi karar alma mekanizması, filmin gösterim alanının dışında kalsa da, sanatın içindeki özgürlük dürtüsünü ortandan kaldırabiliyor gibi gözükmekte.

Özellikle, Alfredo'nun akademide, hocalarından biriyle yaptığı dialog, filmin ruhunu ortaya koyar cinsten. Filmin detaylı anlaşılabilmesi için, bu konuşma üzerine gidilebileceği açık.

Bir takım eksik yanlarının yanında, üzerinde düşünülmeye son derece açık bir film olmuş Noviembre. 23. Uluslararası İstanbul Film Festivali gibi festivallerde de gösterilmiş ve beğeni toplamış, çeşitli dallarda toplam 5 sinema ödülü kazanmış bu film izlenmeyi hak etmekte.