Goodbye Lenin!

Küçük gezegenimizde, kendi halinde hayatlarımız var gibi görünse de; devingen bir dev olan toplum, sürekli değişimine devam ediyor. İnandıklarımız silik almakla kalmıyor yalnız, zaman aktıkça, biz yaşlandıkça, emeklerken tanıdığımız ve öğrendikçe hayran kaldığımız hiçbir şey kalmıyor. Ya isimleri yalnız hafızalarda ya da heykelleri meydanlarda bir devrin.

Filmde anlatılan, soğuk savaştan yorulmuş dünyanın normale dönme süreci, soğuk savaş günlerini hatırlatabilecek çok izi de beraberinde götürdü aslında. Bizden önceki neslin gelişinin odak noktası olan günlerden pek bir şey kalmadı geriye. İşte bu nokta üzerine insanların bu değişim içerisinde ne hallere geldiklerini, kara mizah ögeleriyle harmanlayarak ustaca ortaya koyuyor Elveda Lenin. Eski hayat tarzlarını kaybeden insanlar filmin çok karesinde, eski yaşamalarına özlem duyuyor. Çöp karıştıran Alex'e gelen eleştiri gibi ya da, yine anlatıcı rolündeki Alex'in eski marketlerine girdiğinde arka planda söyledikleri.

Her şeyden öte, film boyunca Alex'in annesinin mutluluğu adına yapmaya çalıştıkları inanılmaz. Zamanı gelince tüm şehri annesi için yeniden dekore etmeye hazır, eski gri sovyet tarzında. Arayışı ve uğraşı o denli seyirciyi içine çekiyor ki, bir turşu kavanozu bulması izleyicinin yüzünde sıcak bir tebessüm yaratıyor. Ve tabii ki onun da bu süreç içerisinde değişmesi izlemesi keyifli sahneler yaratıyor.

Sonuç olarak izlendikten sonra üzerine çok düşünülebilecek bir film değil Elveda Lenin fakat üzerinde fazlasıyla konuşulabilecek, akıllarda yer eden cinsten.